Dit artikel gaat in op het onderwerp Eric Moormann, dat de afgelopen jaren voor grote belangstelling en discussie heeft gezorgd. Eric Moormann is een onderwerp dat de aandacht heeft getrokken van mensen van verschillende leeftijden, geslachten en culturen, vanwege de relevantie ervan vandaag de dag. In dit artikel zullen verschillende aspecten met betrekking tot Eric Moormann worden onderzocht, van de oorsprong en evolutie ervan tot de impact ervan op de samenleving en het leven van mensen. Verschillende gezichtspunten, recent onderzoek en relevante getuigenissen zullen worden geanalyseerd om een alomvattend beeld te geven van Eric Moormann en het belang ervan vandaag de dag.
Eric Maria (Eric) Moormann (Boxmeer, 9 januari 1955) is een Nederlands archeoloog.
Moormann behaalde in 1980 zijn doctoraal in de klassieke talen en archeologie aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. In 1986 promoveerde hij aan dezelfde universiteit op een proefschrift over de relatie tussen antieke beeldhouwkunst en Romeinse schilderkunst.[1] Vanaf 1987 was Moormann werkzaam als docent klassieke archeologie aan de UvA. Daarnaast bekleedde hij diverse functies in het buitenland: van 1992 tot 1997 was hij als archeoloog en interim-directeur verbonden aan het KNIR, in 1997 verbleef hij aan de universiteit van Bologna en in de periode 2000-2001 was hij interim-directeur van het Nederlands Instituut in Athene. Moormann was actief betrokken bij opgravingen aan de Via Appia en geldt als specialist op het gebied van de archeologie in Rome, Pompeï en Herculaneum.[2]
Sinds 2002 was Moormann hoogleraar klassieke archeologie aan de Radboud Universiteit. In 2021 ging hij met emeritaat.[3]
(voor een complete lijst van publicaties vanaf 1995, zie: List of publications)