Slag bij Myonessus

In de wereld van vandaag is Slag bij Myonessus een onderwerp dat relevant is geworden in verschillende aspecten van het dagelijks leven. Zowel op persoonlijk als professioneel vlak heeft Slag bij Myonessus grote belangstelling en debat gegenereerd onder deskundigen en de algemene bevolking. Met de vooruitgang van de technologie en de mondialisering is var1 een onderwerp van voortdurende discussie geworden, omdat de impact ervan op verschillende gebieden steeds duidelijker wordt. In dit artikel zullen we de rol van Slag bij Myonessus vandaag de dag en de invloed ervan op verschillende aspecten van de samenleving verder onderzoeken.

Slag bij Myonessus
Onderdeel van de Romeins-Seleucidische Oorlog
Datum 190 v.Chr.
Locatie Myonessus, bij Teos
Resultaat Romeinse overwinning
Strijdende partijen
Romeinse Republiek
Rhodos
Seleucidische Rijk
Leiders en commandanten
Lucius Aemilius Regillus
Eudorus
Polyxenidas
Troepensterkte
83 schepen 90 schepen
Verliezen
2 schepen 13 schepen veroverd
16 schepen gekelderd
Romeins-Seleucidische Oorlog

Thermopylae · Corycus · Eurymedon · Myonessus · Magnesia

De Slag bij Myonessus was een zeeslag in 190 v.Chr. tijdens de Romeins-Seleucidische Oorlog. Een Seleucidische vloot onder leiding van Polyxenidas stond tegenover een Romeins-Rhodische vloot. De Romeinen en hun bondgenoten kwamen als winnaar uit de strijd.

Aanloop

Zie Romeins-Seleucidische Oorlog voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Verloop

Het verslag van Appianus:

Niet lang daarna vochten Polyxenidas en de Romeinen een zeeslag bij Myonessus, waarbij de eerste negentig overdekte schepen had, en Regillus, de Romeinse admiraal, 83, waarvan 25 van Rhodos kwamen. Die laatste werden door hun commandant, Eudorus, op de linkerflank geplaatst. Omdat hij zag dat Polyxenidas' andere vleugel die van de Romeinen overvleugelde, en omdat hij vreesde dat deze omsingeld zou worden, zeilde hij snel daarrond met zijn snelle schepen en ervaren roeiers, en bracht hij eerst tegen Polyxenidas zijn vuurschepen, die vlammen naar alle kanten stuurden. De schepen van Polyxenidas durfden niet hun aanvallers aan te vallen door het vuur, maar, door rond en rond te varen, probeerden uit de buurt te blijven, legden zo veel afstand af, en konden nu gemakkelijk geramd worden achter de boeg. Toen trof een Rhodisch schip een Sidonisch, en omdat de klap zwaar was, kwam het anker van de laatste los en raakte vast in de eerste, waardoor ze samengebonden werden. Aangezien de twee schepen niet meer konden bewegen werd het gevecht tussen de bemanning als een gevecht op land. Als vele anderen zich haastten om hen te helpen, werd het gevecht aan beide zijden versterkt, en de Romeinse schepen braken door de Antiochische slaglinie, die daardoor open lag, en ze omsingelden de vijand voor ze het wisten. Toen ze dit ontdekten kwam er een vlucht en een achtervolging. Negenentwintig van de Antiochische schepen gingen verloren, waarvan dertien samen met hun bemanning veroverd werd. De Romeinen verloren slechts twee schepen. Polyxenidas veroverde het Rhodische schip en bracht het naar Efeze.

— Appianus, Syriaka, V, 27 (vertaling van een Engelse vertaling)