In dit artikel gaan we dieper in op Demi Vollering en onderzoeken we de impact, het belang en de relevantie ervan in de huidige samenleving. Demi Vollering is al vele jaren onderwerp van belangstelling en debat, en de invloed ervan is zichtbaar op verschillende terreinen van het dagelijks leven. In dit artikel zullen we verschillende perspectieven en meningen over Demi Vollering onderzoeken, met als doel een compleet en evenwichtig beeld van dit onderwerp te geven. Daarnaast zullen we bespreken hoe Demi Vollering in de loop van de tijd is geëvolueerd en hoe het ons leven vandaag de dag nog steeds vormgeeft. Zonder twijfel is Demi Vollering een fascinerend onderwerp dat onze aandacht en reflectie verdient, en we zijn er zeker van dat dit artikel u een verrijkend inzicht hierin zal geven.
Adriana Geertruida (Demi) Vollering (Pijnacker, 15 november 1996) is een Nederlands wielrenster die vanaf 2025 rijdt voor FDJ-Suez. Ze begon in 2019 bij Parkhotel Valkenburg waarna ze voor Team SD Worx/Team SD Worx-Protime uitkwam.
Vollering won in 2019 de Volta Limburg Classic, tevens haar eerste profoverwinning. Later dat voorjaar behaalde ze een zevende plaats tijdens de Amstel Gold Race, werd ze vijfde in de Waalse Pijl en derde tijdens Luik-Bastenaken-Luik.[1][2][3] In mei won ze de proloog van de GP Elsy Jacobs, waar ze tweede werd in het eindklassement op drie seconden achter Lisa Brennauer. Aan het eind van het jaar behaalde ze een vijfde plek in de GP Plouay en maakte ze deel uit van de Nederlandse selectie tijdens het wereldkampioenschap in Yorkshire, waar ze de wedstrijd openbrak op de eerste beklimming.[4] Ze eindigde uiteindelijk als 56e. In oktober won ze de najaarsklassieker Ronde van Emilia, voor de Italiaanse Elisa Longo Borghini.[5] In 2020, het jaar waarin de volledige wieleragenda werd aangepast wegens de coronapandemie, behaalde ze meerdere ereplaatsen in de klassiekers die dat jaar in het najaar plaats vonden. Zo werd ze derde in de Waalse Pijl en zevende in de Ronde van Vlaanderen en Gent-Wevelgem. Voor het seizoen 2021 maakte ze de overstap naar Team SD Worx.
Op 25 april 2021 haalde Vollering haar eerste overwinning in een Monument, ze won de klassieker Luik-Bastenaken-Luik. Ze won de sprint waarin ze naast haar landgenoten Anna van der Breggen en Annemiek van Vleuten ook Katarzyna Niewiadoma en Longo Borghini versloeg.[6] Eerder dat voorjaar werd Vollering al tweede in de Amstel Gold Race en de Brabantse Pijl. Bij de achtste editie van La Course zegevierde Vollering voor onder anderen Cecilie Uttrup Ludwig.[7] Hiermee volgde Vollering Marianne Vos op, die als laatste Nederlandse in 2019 deze eendagswedstrijd won. Later in 2021 nam Vollering deel aan de Olympische Spelen waar ze 25e werd in de wegwedstrijd en de wegwedstrijden op de Europese en Wereldkampioenschappen. Begin oktober won ze de tijdrit in de The Women's Tour wat haar genoeg voorsprong bleek op te leveren op haar concurrenten waardoor ze drie dagen later ook de leiderstrui mee naar huis kon nemen.[8] Dit was haar meerdaagse overwinning in de UCI Women's World Tour.[9]
In haar tweede jaar bij de ploeg Team SD Worx reeg ze de top tien klasseringen aaneen. Vollering begon sterk in het voorjaar met podiumplaatsen in onder andere de Omloop Het Nieuwsblad en de Waalse Pijl en zegevierde, na een tweede plaats in 2021, in de Brabantse Pijl waar ze solo aan de finish kwam.[10] In de maanden mei en juli won ze meerdere klassementen en etappes in meerdaagse wedstrijden. In de Ronde van het Baskenland won ze alle drie de verreden etappes en het eind- en puntenklassement.[11] Ook in de Ronde van Burgos en de Ronde van Frankrijk liet ze zich van haar beste kant zien in de wedstrijden. Ze won meerdere klassementen, in het eindklassement van beide wedstrijden stond ze respectievelijk op de derde en tweede trede.[12]
In het voorjaar van 2023 bewees Vollering aan de hele wereld dat zij aan de top stond van het internationale vrouwenwielrennen.[13] Van de acht eendagsklassiekers waar ze aan deelnam in de periode februari tot en met april won ze er vijf. Dit waren: Strade Bianche, Dwars door Vlaanderen, de Amstel Gold Race, de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik. Tweemaal werd ze tweede en eenmaal zeventiende in respectievelijk de Ronde van Vlaanderen, de Brabantse Pijl en de Omloop Het Nieuwsblad. Dit succes kon ze vasthouden bij de volgende drie Spaanse meerdaagse wedstrijden waar ze aan deelnam. In de Ronde van Spanje werd ze tweede in het eindklassement en zegevierde tweemaal in een etappe. In zowel de Ronde van het Baskenland als de Ronde van Burgos won ze twee etappes. In de Ronde van Burgos was ze ook de sterkste in het eindklassement, voor landgenote Shirin van Anrooij. Nadat Vollering eind juni voor het eerst in haar carrière nationaal kampioen werd op de weg nam ze deel aan de Ronde van Frankrijk.[14] Ze drukte haar stempel op deze Grote Ronde in de zevende etappe, die finishte op de Col du Tourmalet. Na een etappe van negentig kilometer kwam ze als eerste in de mist over de eindstreep, ze had een voorsprong van twee minuten op de Poolse Niewiadoma.[15] De voorsprong die Vollering hiermee had opgebouwd was groot genoeg voor haar eerste eindzege in de Tour.[13][16] Haar ploeggenote Lotte Kopecky werd tweede in de eindklassering. Bij Vollerings vijfde deelname aan de Wereldkampioenschappen wielrennen in 2023 werd ze tweede achter de Belgische Kopecky.[17] In het najaar werd Vollering nog derde op de eerste Wereldkampioenschappen gravel bij de vrouwen.[18]
In 2024 nam Vollering wederom achtmaal deel aan een zogeheten voorjaarsklassieker. Ditmaal wist ze de wielerwereld minder te overweldigen[19]: zesmaal haalde ze een top tien plaats waaronder driemaal op het podium. In haar geliefde Spaanse drieluik dat volgde wist ze haar stempel te drukken op alle drie de meerdaagse wedstrijden. Ze won de Ronde van Spanje, de Ronde van het Baskenland en de Ronde van Burgos. Bij elkaar opgeteld won ze vijf etappes in alle drie de wedstrijden. Het succes zette ze voort in de Ronde van Zwitserland: ze won het eindklassement en drie van de vier etappes. Voor de start van de derde editie van de Ronde van Frankrijk reed ze de tijdrit en de wegwedstrijd op de Olympische Spelen én de nationale kampioenschappen. Bij de Ronde van Frankrijk was Vollering op voorhand een van de grote favorieten voor de eindzege. De ronde startte dat jaar op Nederlandse bodem, de derde etappe betrof een tijdrit in en rond Rotterdam en werd gewonnen door de renster uit Pijnacker.[20] Ze nam de leiderstrui over van Charlotte Kool, Vollering hield de gele trui twee dagen in bezit. Daarna nam de Poolse Niewiadoma de trui over van Vollering wegens een valpartij in de vijfde etappe, Vollering zakte terug naar de negende plaats in het klassement.[21] Ondanks vertrouwen dat ze de volgende etappes opdeed wist ze het tijdsverschil met Niewiadoma niet volledig goed te maken. Van de 1 minuut en 19 seconden hield de Poolse er 4 over en won zodoende deze editie van de Tour.[22][18][23] Vollering wist zich op tijd te herpakken aangezien de volgende wedstrijd zich snel voordeed; in de Ronde van Romandië was ze het eerst boven op de slotklim van tweede etappe. Ploeggenote Kopecky zegevierde in het eindklassement, Vollering werd tweede.[24] Na de Tour kwam het wereldkampioenschap op de weg in Zürich, vlak bij haar woonplaats in Zwitserland. Ze was er de grote favoriet, maar de Nederlandse ploeg wist het niet af te maken en werd afgetroefd door Lotte Kopecky, dan nog ploeggenote bij SD-Worx.[25]
Haar eerste koersdag in de kleuren van het Franse FDJ-Suez sloot ze solo af met de zege in de eerste etappe van de Setmana Ciclista Valenciana (Wielerweek van Valencia), de hier opgebouwde voorsprong hield ze vast in de volgende etappes en won daarmee ook het eindklassement.
Totaal: 48 Individuele UCI-zeges
|
|
Jaar | Wielerweek van Valencia | Ronde van het Baskenland | Ronde van Burgos | Festival Elsy Jacobs | The Women's Tour | Ronde van Thüringen | Ronde van Zwitserland | Ronde van Scandinavië | Ronde van Romandië | Simac Ladies Tour |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
2016 | opgave | |||||||||
2017 | ||||||||||
2018 | 24e | |||||||||
2019 | ![]() |
5e | 60e | |||||||
2020 | ![]() |
|||||||||
2021 | ![]() |
![]() |
5e | |||||||
2022 | ![]() ![]() |
![]() ![]() |
4e | opgave | 16e | |||||
2023 | ![]() ![]() |
![]() ![]() |
![]() |
![]() |
opgave | |||||
2024 | ![]() ![]() ![]() |
![]() ![]() ![]() |
![]() ![]() |
![]() |
||||||
2025 | ![]() |
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
In 2023 won zij de Keetie van Oosten-Hage Trofee, en werd zij bij de uitreiking door demissionair minister van Sport, Conny Helder, geridderd in de Orde van Oranje-Nassau.
Voorganger:![]() 2022 |
![]() ![]() ![]() 2023 |
Opvolger:![]() 2024 |