In de wereld van vandaag is Jasmine (Disney) een onderwerp dat in de samenleving steeds meer in de belangstelling staat. Het is een punt van discussie en debat geworden tussen experts en opinieleiders. Het belang van Jasmine (Disney) heeft barrières overstegen en heeft alle uithoeken van de planeet bereikt, waardoor de aandacht is getrokken van mensen van alle leeftijden en achtergronden. In dit artikel zullen we de impact van Jasmine (Disney) op verschillende aspecten van het dagelijks leven grondig onderzoeken, waarbij we de implicaties ervan op de samenleving, cultuur, economie en nog veel meer analyseren.
Jasmine | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Cosplay van Jasmine
| ||||
Debuut | Aladdin (1992) | |||
Laatst gezien | Aladdin (2019) | |||
Bedacht door |
| |||
Gespeeld door | ![]() ![]() | |||
Persoonsinformatie | ||||
Alias | Jasmijn | |||
Geslacht | vrouw | |||
Titel | prinses van Agrabah | |||
Relatiebanden | ||||
Ouders | De Sultan en Sultana | |||
Huwelijk | Aladdin | |||
|
Prinses Jasmine (ook wel Prinses Jasmijn) is een personage uit de Disneyfilm Aladdin uit 1992. Jasmine werd als zesde personage toegevoegd aan de lijst met Disneyprinsessen.
Jasmine werd bedacht door Ron Clements, John Musker, Ted Elliott en Terry Rossio. Ze heeft lang zwart haar, donkere ogen en een tenger figuur. Ze draagt een traditionele groenblauwe jurk.
Prinses Jasmine wil het leven buiten het paleis ervaren maar moet volgens oude traditie trouwen met een prins. Stiekem sluipt Jasmine naar de markt en ontmoet daar Aladdin. Ze is onder de indruk van zijn charmes en dappere karakter en besluit om met hem te trouwen.
Het personage Jasmine is gebaseerd op het verhaal Aladin en de wonderlamp uit de vertellingen van Duizend-en-een-nacht. In het oorspronkelijke verhaal heet ze Badroulbadour, maar Disney besloot haar te vernoemen naar de Amerikaanse actrice Jasmine Guy. Inspiratie voor het verhaal over een verveelde prinses kwam uit de film Roman Holiday uit 1953. Ondanks de aanwezigheid van een prinses in de animatiefilm besloten de regisseurs zich meer te richten op het verhaal als een Arabisch avontuur in plaats van een traditioneel sprookjesverhaal.