In de wereld van vandaag is Wereldkampioenschap voetbal 1990 (kwalificatie) een onderwerp dat de aandacht heeft getrokken van meerdere mensen in verschillende delen van de samenleving. De relevantie ervan staat buiten kijf en de implicaties ervan variëren van persoonlijk tot mondiaal niveau. Door de geschiedenis heen is Wereldkampioenschap voetbal 1990 (kwalificatie) het onderwerp geweest van debat, onderzoek en reflectie, waardoor meerdere perspectieven en benaderingen zijn voortgekomen. In dit artikel zullen we verschillende aspecten onderzoeken die verband houden met Wereldkampioenschap voetbal 1990 (kwalificatie), waarbij we de impact ervan, de uitdagingen en de mogelijke oplossingen die zijn voorgesteld, analyseren. Met behulp van een multidisciplinaire aanpak zullen we proberen Wereldkampioenschap voetbal 1990 (kwalificatie) en de implicaties ervan vandaag de dag beter te begrijpen.
Kwalificatie Wereldkampioenschap voetbal 1990 | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Toernooi-informatie | ||||
Datum | 17 april 1988 – 19 november 1989 | |||
Teams | 116 (van 6 confederaties) | |||
Toernooistatistieken | ||||
Wedstrijden | 314 | |||
Doelpunten | 735 (2,34 per wedstrijd) | |||
Topscorer(s) | Hwang Sun-Hong (Zuid-Korea) Marc Van Der Linden (België) 7 goals | |||
|
116 teams schreven zich in voor de kwalificatie van het Wereldkampioenschap voetbal 1990. Gastland Italië en titelverdediger Argentinië waren automatisch geplaatst.
Voor Europa waren veertien tickets beschikbaar, evenveel als vorig WK. West-Duitsland, België, Engeland, Spanje, de Sovjet-Unie, Italië en Schotland plaatsten zich opnieuw. De plaatsen van Denemarken en Bulgarije, Hongarije en Noord-Ierland, Portugal, Frankrijk en Polen werden ingenomen door respectievelijk Roemenië, Ierland, Tsjecho-Slowakije, Joegoslavië en Zweden. De twee resterende tickets werden behaald door Nederland en Oostenrijk.
Vier teams uit Zuid-Amerika deden mee aan het dit WK, evenveel als het vorige WK. Argentinië, Brazilië en Uruguay plaatsten zich opnieuw, Paraguay werd uitgeschakeld door Colombia. In Noord-Amerika namen Costa Rica en de Verenigde Staten de plaats in van Mexico en Canada. In Afrika werd Algerije uitgeschakeld door Egypte, Kameroen nam de plaats van Marokko in. In Azië was Zuid-Korea er opnieuw bij, de Verenigde Arabische Emiraten namen de plaats van Irak in.